Avançar para o conteúdo principal

De dentro cara afóra



De dentro cara afóra

espir a consciencia de

cada parte do verso

até chegar ó centro absoluto

do poema.


Arrincar a compostura

e os hilváns,

esquecer a moderación e o decoro

de días pasados

o medo agónico aos ídolos e ós deuses

establecer novas regras de xogo

e atentar contra o estado de benestar

da palabra


De dentro cara afóra

cuspir sobre os principios

que encorsetan

e definen as (nosas) propias estructuras


desfigurar a forma


liberar a esencia


e destilar

pacientes


a beleza fráxil e agoirenta do silabario:

eis o manual segredo que fai florecer o máis fértil e perfumado deserto.

Comentários

rui disse…
Perdérache o rastro. Contento de volver a lerte na rede.
29 abril, 2011
Chousa da Alcandra disse…
Sabías que Blogger clasificouche o blog como "de contido para adultos"?. Esto vai ser pola cita de Kafka. Seguriño!

Bicos
04 setembro, 2011
Mara disse…
Coido, querido Chousa, que esa parvada foi cousa miña... Debería configuralo como estaba antes, vaia...

Unha aperta e un bico!
07 novembro, 2011
Angel Utrera disse…
Neves....¿Podo subir no meu blog,de poemas e poetas, alguns dos teus...Por sioposto sempre cito autor, e enlazo con seu blog....Se queres botarlle unha ollada antes, deixote o enderezo..
Grazas.

http://espoesiadesdeagolada.blogspot.com/
12 fevereiro, 2012
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais