Se algunha vez me preguntas, Direi que non o lembro. Non. Apenas me atrevería A contarche A metade das cousas vividas. A duras penas Besbellaría en secreto Que o arrecendo a cervexa Fáime berrar de anguria Que a nostalxia da fuxida Era necesaria, por enriba de todo (corrín, Corrín até onde remataban os pasos cabo, confín da terra) Que xa non tolero as torradas No almorzo, sen paporroibos mendiñando pobres farangullas sobre a mesa E prefiro o xaxún, o café solo e o pelo enleado As moreas de libros en montóns de desorde As caixas de mudanza sen abrir (por se fuxir se volve de novo necesario) A roupa escura, camuflaxe da dor, E as fiestras abertas ó sol do verán De mañanciña Os acentos Os apóstrofes E os ditongos Os meus pasos pequenos (rúa de madrugada) e etílicos De beizos apretados con sílabas que me atragoan. Non, repito. Negareino. Negarei que miro polas vidreiras E polos bares E bus...
Es gibt kein Haben, nur ein Sein, nur ein nach letztem Atem, nach Ersticken verlangendes Sein. [F. Kafka] Non existe o Ter, senon o Ser, un só Ser esixente ata o último alento, ata o afogo [F.Kafka]