Danzando

Con tanto abanear, parece que bailo.

A herba seca asubía co vento do Norte nestes días de calor, animando a carraxe do lume, que arrasa todo até o máis profundo das raíces na terra poeirenta.

Estráñote.

Sequía pertinaz do teu silenzo.

Vou apretando os meus ollos cansos para albiscarte, con algo de sorte, na distancia. Pero evito os teus roteiros -cerimonia de tránsito- na cidade que durme (dígolle 'adeus' mainiño a cada porta, a todas as fiestras brancas e ós coches de reparto).

Para non verte. Por se me súan as mans e tatexo.

Porque teño esperanza e medo

a un tempo

e non me gusta

a temeridade suicida dos sobresaltos.