Avançar para o conteúdo principal

2010...Odisea

Comezou o ano.
Non sei se promete cousas boas.

Pero alomenos, neva. Todo fica branco e xeo.
Xeo.

Esvaro. Caio.

É cousa de erguerse ou quedar así?


Etiquetas:

Comentários

Chousa da Alcandra disse…
Coido que teño unha resposta no meu blog para esa pregunta.
(Aínda que a túa pregunta é retórica, tamén o meu consello o é; así que menos por menos = a máis

Arrriiiiba, Mariola!!
08 janeiro, 2010
Eu disse…
Este comentário foi removido por um gestor do blogue.
11 janeiro, 2010
A Conxurada disse…
erguerse sempre,pero agarda un anaco no chan para ver a perspectiva.
14 janeiro, 2010
vintxuca disse…
Érguete Mariolinha que temos aínda moitos caminhos que percorrer...iso si, olho non esvarar outra vez. :)
27 janeiro, 2010
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.
5 comentários
Ler mais