Avançar para o conteúdo principal

27

Feliz ano novo, penso.

Tampouco se está tan mal cos 27 acabados de cumprir. A casa, os pais, as amizades, as ideas e proxectos..., seguen estando comigo como até onte. Xa non sinto soidade na miña soidade.

Non se está tan mal, vinte + sete, se non fose por esta terrible resaca...
Etiquetas:

Comentários

Raposo disse…
Feliz aninovo, con o sen resaca.
29 dezembro, 2009
rui disse…
Feliz ano, e aguanta aí que pronto ven a seguinte resaca.
01 janeiro, 2010
Alfonso Láuzara disse…
Ai Mariola! Facía tempo que non pasaba por aquí, e agora teño nesta visita unha sensación agradábel. Con resaca... - esa mala vella compañía coa que andan mellor @s nov@s - quizais andemos a dar os primeiros pasos dun ano redondo de 20x10 voltas. Ese é o meu desexo que aquí deixo constar xusto antes de que se active de novo a incansábel rutina que nos deixa sen tempo para estas visitas. Aproveito pois este remanso de resaca para mimar amizade en navicularia! ;-)
Feliz 2010! Bicos
02 janeiro, 2010
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.
5 comentários
Ler mais