Avançar para o conteúdo principal

Fins de semana

Se hai dous fins de semana estiven en Santa Cruz de Oleiros (precioso lugar!), no Encontro de Escritores Novos organizado pola AELG (graciñas polo convite!); este fin de semana pasado puiden reunirme con escritores en Vigo (o venres pola noite) e recitar poemas novos e menos novos o sábado na agradable saliña de estar que preparou o AchegARTE.

Parece que navegar soa me agrada e me convén.
Que a cor amarela do meu cuarto propio, antes aínda de estar rematado, fai que o sol interior alumee con forzas anovadas.

Gústame poder sentir este cambio de aire... O vento ultrapasa a miña fiestra e rodeame, aliméntome das partículas de vida que quedan suspendidas nel, como a pranta das meigas nos balcóns.

Sigo.

Comentários

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.