Sinto a forza das correntes cálidas no meu costado, chamándome ó ar. Ulo o agrio do leite acabado de muxir, escoito o canto das montañas e da herba verde na pradería. O meu peito ábrese en lilás, mana o silenzo da palabras. Preparo o altar, recito as beizóns para o novo día, acomodo o meu sorriso sobre a pel antes do tránsito. Esterrico os brazos e pecho os ollos. Xa non sinto soidade nin tristura. É o momento, irmá.
Es gibt kein Haben, nur ein Sein, nur ein nach letztem Atem, nach Ersticken verlangendes Sein. [F. Kafka] Non existe o Ter, senon o Ser, un só Ser esixente ata o último alento, ata o afogo [F.Kafka]