Agarro con forza a miña cunca de rooibos quentiña neste día de outono terrible (canto os estrañaba sen sabelo...).
As mans e a punta do meu nariz están tan frías que xa case non as sinto. Parece que quixera converterme no meu nome. Pero aínda me queda o teu calor nos lenzos. Arremuiñarei os cabelos longos ao redor do meu corpo como un abrazo teu.
Deixarei a luz acesa por se chegas tarde.
Esperarei.
Poderás espertarme aínda que estea pálida e fría, calada, silandeira como as sombras na parede do cuarto, na noite, como se estivese morta?
As mans e a punta do meu nariz están tan frías que xa case non as sinto. Parece que quixera converterme no meu nome. Pero aínda me queda o teu calor nos lenzos. Arremuiñarei os cabelos longos ao redor do meu corpo como un abrazo teu.
Deixarei a luz acesa por se chegas tarde.
Esperarei.
Poderás espertarme aínda que estea pálida e fría, calada, silandeira como as sombras na parede do cuarto, na noite, como se estivese morta?
Comentários