Parece ser que resulto unha agradable anfitriona, e a amada influenza non me abandona aínda.
Supoño que terei que recollerlle as cousiñas todas e pedirlle sen miramentos que marche dunha vez, porque esta conxestión nasal, esta voz de Amy e esta cara de anémica crónica non resultan nada agradables, por non falar do sono que me aletarga ó longo de todo o día.
Dóeme o corpo como unha ferida aberta, comesta polas moscas.
Iso si, non hai tregua.
As aulas son sagradas e a presentación (agora que teño vestido) tamén, máis aínda se cabe, malia que non saiba cando nin onde nin nada de nada en xeral.
Que os deuses nos acudan..., se é que non andan con moqueira tamén eles.
Supoño que terei que recollerlle as cousiñas todas e pedirlle sen miramentos que marche dunha vez, porque esta conxestión nasal, esta voz de Amy e esta cara de anémica crónica non resultan nada agradables, por non falar do sono que me aletarga ó longo de todo o día.
Dóeme o corpo como unha ferida aberta, comesta polas moscas.
Iso si, non hai tregua.
As aulas son sagradas e a presentación (agora que teño vestido) tamén, máis aínda se cabe, malia que non saiba cando nin onde nin nada de nada en xeral.
Que os deuses nos acudan..., se é que non andan con moqueira tamén eles.
Comentários
Que mellores. Ánimo!
Antón.
Moito ánimo, que non hai catarreira que cen anos dure.