Avançar para o conteúdo principal

Terrible espera

Canto queda para o abrazo que me alivie e o beixo que me calme a sede, quen o sabe.

Miro como sube e baixa o meu peito coa respiración e tómome o pulso.
Acariño o meu ventre estéril co dedo índice, ermo gorento, suspirando.
Fago cábalas co calendario.

Mais...
Etiquetas:

Comentários

Antón de Muros disse…
Pódese dicir que a vida é unha constante espera.
Ou mellor dito, cando atopes quen calme unha sede, terás outros novos desexos e plans polos que agardar...

Por iso, agarda, mais disfruta o que xa tes ;-)

Saúdos.

Antón.
27 setembro, 2008
LM disse…
toda espera sempre tem um fim. beijos
28 setembro, 2008
paideleo disse…
Todo ven ao seu tempo.
29 setembro, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.
2 comentários
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais