Avançar para o conteúdo principal

Renderse... nunca

Arquíloco de Paros (VII a.C), foi poeta e militar.
Adicou a súa vida á guerra e a facer da súa poesía unha arma de loita, un espello dos valores do soldado.

Dos seus versos, os que máis me inspiran nesta guerra diaria que libramos contra nós mesmos (ás veces) e contra o mundo arredor son os que deixo para vós (o certo é que son só para tí, André):

"Corazón, corazón, de irremediables penas axitado,
¡érguete! Rexeita ós inimigos opóndolles
o peito, e nas emboscadas traidoras sostente
con firmeza. E nin, ó vencer, demasiado te ufanes,
nin, vencido, te desplomes a chorimicar na casa.
Nas alegrías alégrate e nos pesares xeme
sen excesos. Advirte o vaivén do destino humano"



Non te preocupes do resultado. Manténte firme. Non abandones a fileira.
Agora sabes que eu estou cubrindo un dos teus flancos.

Avanza.


Comentários

Anónimo disse…
Obrigado

O malo é que non me queda outra que preocuparme polo resultado, porque a miña carreira non é precisamente barata e as veces (demasiadas) quero abandoar a fileira, como xa o fixo parte da miña promoción.

Mágoa que non poidas ir os exámes por mim, xa que cubres os flancos.

Beijos doces e agarimosos.

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!