Coñeces moitos corpos
de muller / ningún
tan cálido como o meu
estou case segura
Os lenzos do teu leito
quedan, despois de min, cheos de aromas
de níspero maduro e de cereixa/tamén
o ceo da miña boca
o teu alento na miña caluga
Os meus beizos
prenderon nun arame de
espiño / sangraron
todos os beijos posibles
bágoa sonámbula sobre un fío de cor amarelo
que xa non sei / xa
non me abandona
na noite perfumada
trincheira
fiestra acribillada do recordo
que sempre diverxe do camiño trazado
nun plan case perfecto
que / coma
tí / nunca
fica
Comentários
E as bágoas ás veces tamén son de ledicia, lavan a nosa pena, e lévana lonxe.
Grazas polo teu agarimo infinito, CuspedePita.
Grazas.
Beijinhos marelos
Espero que algún día converxa no camiño por ti trazado.
Unha aperta.
Así, as palabras recollen os sentimentos, o papel recolle as palabras, secan as bágoas, e a dor vaise disipando como unha leve néboa, como unha caricia de brisa de mar.
Por iso somos fecundos os poetas.
Para aliviar a nosa pena e a dos demais a través dos versos.
Grazas tamén, Busto. Que os deuses escoiten as túas verbas. :)
Beijos mil