Avançar para o conteúdo principal

Relacións contractuais

Por fin, a miña primeira relación que dá froitos: a relación coa editorial que me publica o poemario. As outras vánme... en fin. Non son moi fructíferas que se diga...

Xa comeza a moverse a maquinaria.

Axiña nos veremos celebrando nos bares.

Daríavos una aperta a cada un / unha dos e das que ledes este blogue, da alegría que sinto.
Daréivola en canto poida. Pórta por pórta, corpo por corpo.

Comentários

Mararía disse…
Noraboa!!!! E deséxote moito éxito.
Unknown disse…
Grazas, Silvana! Espero que nos vexamos celebrando nos bares :)

Beijosmil
Anónimo disse…
En nadiña, estarás nas feiras do libro
Nuevo Ícaro disse…
É a segunda vez que veño por aquí, e dicir non son dos lectores veteranos, pero ainda así alegrome de esta noticia, ten que ser moi satisfactorio ver as tuas verbas impresas e expostas nas librerias..
Noraboa, e que vendas moitos poemarios.
Unknown disse…
Graciñas polos ánimos, André e Nuevo Ícaro. Prefiro o anonimato. Non quero feiras do libro, nin presentacións nin actos literarios.

Certo é que ver os meus versos impresos é unha satisfación polo simple feito de darllos a quen pertencen: aos que os len.

Beijos mil a todos e todas.
prometeo disse…
Non penso mercalo. :P

En serio, moitas felicidades. Xa só te queda prantar unha árbore e ter un fillo. Moi grande. Encántasme en verso.
Unknown disse…
Non, o certo, Prometeo, é que só me queda ter un fillo. Estou buscando candidato. :D

Fas ben en non mercalo, porque non vou cobrar un can das ventas da primeira edición :D

Mágoa que só che encante en verso, supoño que falo menos que en carne e óso. :D

De todas formas, por algo hai que comezar :D

Mágoa tamén que non coñeceses ao escocés. Boa xente.

Vémonos nos bares cando esteas menos canso.

Saúdos.
Angel Utrera disse…
A min dame os bicos e abrazos que queiras, pero antes dime onde atopo o teu libro de poemas....¡XA¡
Anónimo disse…
Felicidades.
Vainos informando de cándo e onde poderemos atopar ese libro, que de seguro será moi especial.

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.