Avançar para o conteúdo principal

A mala educación

Teño un terrible defecto: a curiosidade.

Todo me fai sentila e, ás veces, non é bo saber, porque ben certo é que descoñecer certos datos da nosa vida arredor nos fai máis felices.

Non sei como controlala, se se desata asegúrame unha boa noite de insomnio, ou máis dunha.

Por que os deuses me darían este don-castigo?
Non o quero.
Non.

Comentários

LM disse…
ao melhor o mais oportuno nestes casos é relativizar... se ontem nom morres-te duma lipotimia a vida deve querer que aprendas algo mais dela, nom? para que pechar portas?
Mara disse…
Acredito.

Poida ser que a vida me reserve unha sopresa incrible aínda, ou moitas.

Poida que hoxe mesmo, ou mañá, ou dentro dun ano.

De momento, hoxe vou celebra-la festa das colleitas e as cacharelas.

Graciñas por visitar o meu blogue, farei o mesmo co teu / voso.

Beijos.
Anónimo disse…
Outros temos insomnio sen necesidade de curiosidade
Ainda que a curiosidade seica matou ao gato; por moi felinas cualidades que ti teñas...non has morrer por curiosa.

Miau

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.