Avançar para o conteúdo principal

A mala educación

Teño un terrible defecto: a curiosidade.

Todo me fai sentila e, ás veces, non é bo saber, porque ben certo é que descoñecer certos datos da nosa vida arredor nos fai máis felices.

Non sei como controlala, se se desata asegúrame unha boa noite de insomnio, ou máis dunha.

Por que os deuses me darían este don-castigo?
Non o quero.
Non.

Comentários

LM disse…
ao melhor o mais oportuno nestes casos é relativizar... se ontem nom morres-te duma lipotimia a vida deve querer que aprendas algo mais dela, nom? para que pechar portas?
Mara disse…
Acredito.

Poida ser que a vida me reserve unha sopresa incrible aínda, ou moitas.

Poida que hoxe mesmo, ou mañá, ou dentro dun ano.

De momento, hoxe vou celebra-la festa das colleitas e as cacharelas.

Graciñas por visitar o meu blogue, farei o mesmo co teu / voso.

Beijos.
Anónimo disse…
Outros temos insomnio sen necesidade de curiosidade
Ainda que a curiosidade seica matou ao gato; por moi felinas cualidades que ti teñas...non has morrer por curiosa.

Miau

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!