Avançar para o conteúdo principal

Volver

Ás veces cústame volver.

Non me apetece quedarme máis, pero tampouco ter que regresar.

O meu sangue nómade turra de min con tanta forza que perdo o senso de pertenza, o senso de obriga.






Acelera o meu pulso, mingua o meu apetito, perturba as miñas horas de sono imaxinando a excitación da marcha, a descuberta do camiño.

A viaxe que berra LIBERDADE nas miñas veas.





Sona.- Carlos Gardel, Volver (1935) ... que veinte años no es nada...

Comentários

Co pulso acelerado tamén se vive. As bradicardias moi recurrentes tampouco che son bo síntoma...

Bicos retornados
Tamaño Oficio disse…
Salut.

El nunca quedarse quieto.

La ansiosa decisión de irse.

Y lo mejor: perderse.



ps:Pregunta: Qué pasó con el nido de la grulla.
Unknown disse…
Saludos, caro Dámaso.

No se a donde migró.
Espero que esté bien :)

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!