post scriptum
Elo da cadea
onde foi que te perdiches
***
Un caracol tragouse o meu embigo
devorou o meu corazón.
Agora levo no peito un metrónomo/no seu lugar,
para que cando o médico me tome o pulso
non se estrañe
que o latexo incesante me arrole ás noites
mentres intento durmir/pensando
en que /ás veces /nunca
atopo as palabras axeitadas
para explicar
sen sobresaltos
que nun día temperado de outono/un caracol
tragou o meu embigo
devorou
o meu corazón
e ocupou o seu espazo
iluminou a miña lingua
coa súa saliva
para que non se perdesen
na escuridade do inverno
os versos todos
[De "O camiño dos Caracois", poemario inédito, N.Soutelo]
Elo da cadea
onde foi que te perdiches
***
Un caracol tragouse o meu embigo
devorou o meu corazón.
Agora levo no peito un metrónomo/no seu lugar,
para que cando o médico me tome o pulso
non se estrañe
que o latexo incesante me arrole ás noites
mentres intento durmir/pensando
en que /ás veces /nunca
atopo as palabras axeitadas
para explicar
sen sobresaltos
que nun día temperado de outono/un caracol
tragou o meu embigo
devorou
o meu corazón
e ocupou o seu espazo
iluminou a miña lingua
coa súa saliva
para que non se perdesen
na escuridade do inverno
os versos todos
[De "O camiño dos Caracois", poemario inédito, N.Soutelo]
Comentários
jajajajaja
Tradúcesmo, please (Freud como é que lle chamaba ó proceso de interpretación dos soños...)¡¡¡¡
Un saúdo¡¡¡
(Jorge, racionalista a ultranza e realista a esgalla¡¡¡)
Claro! Imaxínate o pastel: sen pulso nin nada, un disgusto a miña nai... De aí a idea de poñerme un metrónomo tac tac para que o médico non pensara que eu estaba endemoniada ou así.
Por eso digo que me resulta dificil contar todo isto sin sobresaltos, sobresaltos dos demáis, que vos da cousa, porque para mín xa é algo asumido, se tampouco é para tanto, digo eu...
O da baba do caracol na língua... era para adornar un pouco a porquería de que o cabrón ás veces sae a tomar o sol e me deixa o esófago e a cavidade bucal perdida de mucosidade, puejjj. Pero claro, se o dís como o poño aí pois a xente dise: "ostras que poético!" e non "joder, que puto asco!por que non matas ó caracol??"
En fin. Esa é a interpretación dos versos, a realista. Porque de todas formas, como eu escribin algunha vez, a poesía retrata a vida e eu teño unha vida que nin a Odisea de Homero...
Un saúdo existencialista.