Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte. É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben. Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora. E que morra o conto . Viva!
Comentários
Bicos!
Non paro de darlle v�ltas. Onte tiven unha entrevista para El Correo Gallego, e o domingo a entrega, e...
E o peor de todo � que te�o que ir escribindo m�is cousi�as porque este poemario est� "finiquitado", como d� un amigo meu.
Vaia casta�a ��
:)
O bo � que te�o xa mill�ns de ideas remex�ndome dentro.
Beijos mil, linda.