Letra Bastarda

ICH BIN EINE BERLINER

Isto é todo por agora. Que a viaxe sirva para modificar algo dentro de mín. Que o regreso sexa o inicio.

Faltan 5 días para o despegue. E a maleta. E os roteiros para cada día. O pano da man para despedirme no aeroporto. A miña guía Lonely Planet subliñada e o caderno cheo de notas. A foto dos meus nenos (maldito apego). O xabrón, o boli, o mandala para enredar, a cámara de fotos coa tarxeta valeira, o vidro dos ollos limpo de cores e de imaxes, a libretiña dos poemas, os pares de medias de reposto para as camiñatas pola cidade, a lista de encargos para traerme de vólta,... E as ansias pola viaxe. E o meu diccionario para non dicir barbaridades gramaticais (que, me temo, acabarei pronunciándoas a mancheas...). Non importa, é só o comezo: Ich lerne Deustch.

Hai momentos nos que un se aferra ó que máis lle recorda a sí mesmo, as máis das veces, á dor, a esa sorte de buraco negro que nos zuga, pero que é a única arnela para seguir comunicando co mundo, con todo o de fóra. Con nós mesmos. É a única esperanza que queda no ermo para erguernos na mañá. Ás veces é só a dor a que nos constrúe sen que nos decatemos. Esa pasta espesa que invade todo ata anularnos.

Parece que hoxe vai. Que hoxe comezan as vagancias. Xa teño o mes repleto, colapsado de contas pendentes. Non penso darme tregua. Agosto é unha loita sen cuartel.

Cando chegan ventos novos, un non pode resistirse a buscar trazos de familiaridade nos olores aínda descoñecidos.