Do porqué da viaxe (I)

Que pena, Kavafis, de vólta á Itaca.

Os medios de transporte actuais matan devagar a parsimonia intrínseca de VIAXAR. Xa apenas se tén tempo de disfrutar do traxecto porque en nada aparece un no seu destino ca etiqueta impertinente de identificación nalgunha anga da maleta. Agora, o fin xa non tén porqué xustificar os medios, porque os medios se converteron en minúsculos fragmentos insignificantes, fillos da velocidade e da loxística.

Por iso gosto tanto aínda do tren.
Das manchas de cores que pasan na fiestra do vagón como nas retinas dun impresionista francés, mentres se toma un café axitado-pero-non-remexido e se van pasando as estacións.
De afinar o pulso para escribir cando o vagón baquetea, para que as notas sexan mínimamente lexibles.
De sentir o desprazamento do corpo.
De contemporizar cos compañeiros de fila, que sorrín e se refrescan a pel das máns con crema hidratante e nos ofrecen compartir o seu ritual cosmético simplemente co xesto.

Será que son tan vella na miña mocidade que só me queda vivir desta nostalxia do significado romántico de "viaxe" .
Será que, no fondo, son unha sentimental.